وصل شود به بهانه گیری های این روزهای دلم...

شاید کمی آرام شود...

جایی خوندم که میگفت به خاطر شرایط زندگی همیشه تنها بوده بچگی،همیشه همه کارها به عهده خودش بوده،کسی اهمیت نمیداده کاردستی که درست کرده زشت ترین کاردستی که در دنیا درست شده،برای کسی مهم نبود که شاید بچه ها بهش بخندن یا معلم دست پرمهرش برای تشویق روی سردخترکوچولو نکشه...

داشتم فکر میکردم اگه وقتی بچه بودم لوسم نمیکردن،اگر راضی میشدن گریه کنم وحتی تحقیر بشم بهتر بود تا الان که این احساس خلا به این بزرگی کنم.احساس ترس وکمبود داشته باشم...اگر همون موقع پابه پام اومده بودن الان نقاش بودم....

همیشه میگن بالاتر از سیاهی رنگی نیست،یعنی هر نامحدودی بالاخره با یه چیز محدود میشه،دنیای وسیع طیفا بالاخره با مشکی محدود میشه،اما دنیای تنهایی ما آدما چرا هیچ حصاری نداره؟کجا محدود میشه؟کجا میفهمیم دیگه از اینی که هستیم تنهاتر نمیشیم؟؟؟اصلا باید چیکار کنیم که تنها نباشیم؟